China’s One Belt One Road initiatief in Myanmar: een geopolitiek schaakspel

on

 

Deze week vindt het tweede Belt and Road Forum plaats in Peking. Veertig landen komen samen om China’s internationale investeringen in handel en infrastructuur in Azië, Afrika en zelfs Europa te bespreken. Apart dat er maar weinig over te vinden is in Nederlandse kranten. De uitkomsten van dit Forum zullen de komende decennia namelijk van grote impact zijn op de wereldeconomie, politiek en internationale betrekkingen. Dit wordt maar al te duidelijk wanneer je inzoomt op de effecten ervan in buurland Myanmar.

In Myanmar vindt er een geopolitiek schaakspel plaats. De transitie in 2011, van militair naar democratisch regime, heeft niet alleen grote bedrijven, zoals Coca-Cola en Shell, aangetrokken tot deze veel belovende markt. Ook China, Amerika en de EU hebben een politiek belang in dit land, dat een strategische brug vormt tussen China en de Indische Oceaan. De uitkomst van dit schaakspel zal daarom cruciaal zijn voor de stabiliteit in de regio.

China speelde al tijdens de militaire dictatuur de rol van Koningin in dit spel. Het neemt het op voor Myanmar in de VN Veiligheidsraad en is bemiddelaar in binnenlandse conflicten tussen het Myanmar leger en etnische groeperingen. In ruil daarvoor krijgt China ruim baan voor haar Belt and Roads initiatief. Met dit initiatief wil China toegang over land tot Azië, Europa en zelfs Afrika verbeteren. En de afhankelijkheid van de Straat van Malakka, dé vaarroute van en naar het Westen, verminderen.

China heeft al een gas- en olie- pijpleiding in Myanmar aangelegd en heeft plannen voor een diepzeehaven aan de Golf van Bengalen, dé toegang tot de Indische Oceaan. Onder het militaire regime kreeg China ook toestemming tot het bouwen van de Myitsone dam. Deze dam is een potentiele bedreiging voor zowel mens als natuur in de lager gelegen Irrawaddy delta in Myanmar. Wanneer de huidige regering instemt met de concessie voor de dam, heeft China Myanmar de komende vijftig jaar aardig in de tang.

Sinds 2011 trachten Amerika en Europa tegenwicht te bieden. Ze zetten daarvoor vooral Torens en Lopers in: ze investeren in hulpprojecten en halen Amerikaanse en Europese bedrijven naar Myanmar. Deze maand nog werd een nieuw Amerikaans handelskantoor geopend in Mandalay, de tweede stad van Myanmar. De ‘Everything but Arms’ overeenkomst tussen de EU en  Myanmar geeft gunstige exporttarieven voor de Europese markt. Voorwaarde is alleen wel dat Myanmar mensenrechten respecteert.

En daar zit nou net de crux: de terechte kritiek van de EU op Myanmars rol in de Rohingya crisis op de grens met Bangladesh, waardoor de Everything but Arms overeenkomst in gevaar komt. Ook het intern gerichte America first beleid van de Regering Trump, vermindert de slagkracht van het Westen op het Myanmarese schaakbord. Met investeringen ter grote van Torens of Lopers kom je er in dit schaakveld gewoonweg niet. Daarvoor zijn Koningen en Koninginnen nodig.

Hoe dit sidderende spel afloopt, zal de nabije toekomst ons leren. Feit blijft dat als het Westen besluit het spel te verlaten, de Koningin China haar scepter nog nadrukkelijker zal zwaaien. Houdt uw ogen gericht op het One Belt One Road initiatief.

Zie ook dit Nederlandse artikel: klik hier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s